Welkom bij onze vraagbaak! Onbekend met het libertarisme? Hier een beknopte uitleg.

Zijn libertariërs voor of tegen politieke actie?

0 stemmen
gevraagd 5 januari 2012 in Libertarisme door Heisenberg (187 punten)
gehercategoriseerd 22 april 2012 door Infinity
Zo is er bijvoorbeeld een Libertarische Partij in Nederland (www.libertarischepartij.nl), maar steunen alle libertariërs deze?
   

1 Antwoord

0 stemmen
beantwoord 6 september 2012 door Infinity (376 punten)
bewerkt 25 maart 2014 door Infinity

Over het algemeen zijn de meeste libertariërs voor politieke actie. Zo heeft Ron Paul in de VS heel veel aanhangers en in Nederland is er natuurlijk de Libertarische Partij (LP). Toch zijn er ook libertariërs die politieke actie afwijzen. Beide hebben sterke punten en ik zal proberen ze hier allemaal te noemen.

Ik zal uitleggen waarom ik denk dat een overheid vanuit de politiek niet kleiner gemaakt kan worden. Hieruit volgt dat politieke actie puur is om mensen te onderwijzen over het libertarisme. Daarna zal ik de voor- en nadelen van deze onderwijsmethode bespreken. Ook zal ik de persoonlijke motivatie achter politieke actie bespreken, maar als eerste of het wel aan de libertarische principes voldoet.

Non-Agressie Principe (NAP)

Voor de libertariërs die het NAP aanhangen is het belangrijk in hoeverre een politieke partij daaraan voldoet. Overige libertariërs zullen hier geen probleem mee hebben, omdat zij bijvoorbeeld door economische gevolgtrekking bij het libertarisme uitkomen en niet door het NAP.

Het systeem waar je als partij deel van uit wilt gaan maken, is een agressief systeem. Een overheid is namelijk gebaseerd op agressie. Zonder agressie zou het haar monopolie op geweld verliezen. Democratie is ook agressie, want dit wordt aan iedereen opgelegd. Kunnen we hiermee stellen dat libertarische politici hun principes daarmee weg gooien?

Niet helemaal, want je kunt ook stellen dat een libertarische politicus gewoonweg zijn zelfverdedigingsrecht uitoefent. Als iemand eerst je geld afpakt en jij mag daarna kiezen of het tegen je gebruikt gaat worden voor meer agressie of niet. Dan kies jij toch van niet? Inderdaad, alleen als in een democratie iedereen dat kiest, is er niemand meer om agressie op uit te oefenen. In de praktijk is het dan ook een illusie dat je stem in onze democratie iets uitmaakt, de “gemiddelde” burger wint altijd.

Op de website van de Nederlandse LP lezen we: “Een libertarische politicus handelt geheel volgens libertarische principes als hij meewerkt aan het verkleinen van de staat of het vergroten van de vrijheid van het individu.” Dus net zoals libertariërs wapens mogen bezitten, mogen libertarische politici ook macht bezitten, zolang ze deze maar niet misbruiken.

Op het eerste gezicht kan je deelname als anarcho-kapitalist aan dit systeem wel hypocriet overkomen bij anderen. Deze beschuldiging van hypocrisie is echter ongegrond, want zolang een anarcho-kapitalist zorgt voor minder agressie, volgt deze nog steeds het non-agressie principe. Een andere reactie op het hypocrisieargument, is dat je door in dit land te blijven ook mee doet aan het agressieve systeem. We rijden toch allemaal over publieke wegen? In deze vergelijking zit echter de fout dat je bij het gebruik van de wegen geen agressie jegens anderen uitoefend.

In theorie zou het dus makkelijk kunnen. Echter, in hoeverre gaat het libertarische politici in de praktijk lukken om zich continu aan hun principes te houden? De kans is namelijk groot dat je compromissen moet sluiten. Je kunt namelijk niet bij een roversbende gaan, terwijl je geen enkele activiteit van ze steunt. Voor een democratie geldt dit misschien nog wel meer, want om daarin iets te bereiken zul je vrijwel altijd coalities moeten sluiten. Dan zitten er dus ook punten bij die leiden tot meer agressie jegens de mensen in Nederland. Deze utilitaristische middenweg gaat dus duidelijk niet samen met het non-agressie principe.

Praktisch

Daarnaast kunnen we ons ook afvragen of de overheid überhaupt wel te verkleinen is? Is dit doel met politieke actie eigenlijk wel haalbaar? Overheden staan nu eenmaal niet bekend om hun succesvolheid. Daarom is het goed ons ons af te vragen of de overheid wel een libertarische samenleving kan creëren (kan het überhaupt wel iets creëren?).

Stelt u zich voor dat u infiltreert bij de maffia om daar de maffiabaas te worden. Wanneer u dat geworden bent en u stopt ineens met agressie, zal uw plaats ingenomen worden door iemand die wel agressie gebruikt. Een kop van de hydra afhakken lost het probleem dus niet op, want een nieuwe kop groeit er zo weer aan. De hydra zal blijven leven en agressie zal blijven bestaan. De hydra kan ook alleen maar groeien, want de maffiabazen willen altijd Machiavellistisch hun macht uitbreiden. Dit laatste wordt ook bevestigd door de groeiende bemoeizucht en staatsschuld van overheden.

Mocht je het toch willen proberen, heeft Stefan Molyneux de tip om eerst bij een kleinere organisatie die bestaat voor “XYZ” ervoor te zorgen dat zij niet meer voor “XYZ” zijn. Hij stelt dat als dit lukt, en alleen als dit lukt, het pas nut heeft om het bij de grootste criminele organisatie ooit, de overheid, te proberen.

Ook stelt hij dat wanneer er een zware crisis komt terwijl een libertariër het presidentschap heeft, het libertarisme ontzettende schade op zal lopen. Het volk zal dan het libertarisme de schuld geven van die crisis en zie dat maar eens te herstellen. Ook zullen heel veel overheidsafhankelijken niet blij zijn wanneer zij (tijdelijk) zonder werk komen te zitten. Kijk bijvoorbeeld alleen maar naar wat de verlaging op kunstsubsidies teweeg bracht bij veel mensen.

Empirisch

Kijkend naar het verleden kunnen we zeggen dat de Libertarian Party in de VS sinds 1971 nog steeds niet heeft kunnen bereiken dat de overheid ook maar iets kleiner wordt. Natuurlijk bestaat er in de VS wel een twee partijen systeem, maar hun constitutie uit 1787 moest ook voorkomen dat de overheid klein zou blijven. Ook Ron Paul die al sinds de jaren '70 als libertarische afgevaardigde voor de Republican Party diende en meerdere malen presidentskandidaat was, heeft dat niet kunnen bewerkstelligen.

Verborgen kosten

Economisch gezien moeten we ook kijken naar de “opportunity costs” van politieke actie. Zo kunnen sommige libertarische politici bijvoorbeeld mensen afschrikken. Denk bijvoorbeeld aan Ron Paul die religieus is. Ook wanneer een politicus bijvoorbeeld zijn voorkeur voor een goudstandaard uitspreekt,  kunnen mensen dit verwarren met het libertarisme. Het libertarisme laat mensen juist vrij hun eigen munt te kiezen.

Verder kan het idee van politieke actie zelf ook weerstand oproepen. Politiek en vrijheid zijn namelijk tegenovergesteld aan elkaar en dat kan vrijheidsliefhebbers afschrikken.

Educatie

Het blijkt dus dat de politieke weg om de overheid te verkleinen niet realistisch is en nogal wat haken en ogen heeft. De politiek geeft echter wel een kans om mensen bekend te maken met het libertarisme. Hier zijn echter ook wat kanttekeningen bij te plaatsen.

Een politiek debat gaat meestal over de economische consequenties van een beslissing. Echter, zoals Frank van Dun aangeeft is deze manier van debatteren allerminst overtuigend, want “het consequentialistische libertarisme is immers niet meer dan een lege huls”. Iedereen heeft namelijk wel een andere gedachte bij wat gunstig of ongunstig is en dat zal dus niet altijd vrijheid zijn: “De libertariër kan zich moeiteloos in zo’n discussie mengen met een mini-college over de ceteris-paribus-gevolgen van het ene of het andere beleid. Hij zal ook altijd wel enkele mensen vinden voor wie zijn ‘economische analyses’ nieuw en interessant zijn. Tenzij hij echter op andere gronden gezag en aanzien geniet, zullen weinigen zich bekommeren om zijn oordelen over de relevantie en de waarde van verschillende gevolgen. Dat zijn kwesties waarover iedereen zich graag het recht voorbehoudt een eigen mening te hebben.” Alleen door ieders mening op absolutistische wijze af te dwingen zou het consequentialistische libertarisme kunnen werken. Verder blijkt dus dat zo'n debat tegen iedereen die geen baat heeft bij minder overheidsinmenging verloren energie is.

Daarnaast is er nog de mogelijkheid om continu op het non-agressie principe te wijzen. Alhoewel er natuurrechtelijke theoriën zijn die de geldigheid van het NAP ontlenen aan een dialoog, zullen andere politici en overheidsafhankelijken het NAP natuurlijk niet zomaar accepteren. Zij hebben namelijk veel baat bij het accepteren van de “the gun in the room” en daarom lijkt ook het overtuigen in dit debat een verloren kwestie.

Ook volgens Ayn Rand zijn politici niet te veranderen: “Vervolgens, hoe denk ik de politici te veranderen? Niet. Zolang het land nog deels vrij is, zijn politici niet de bepalende factor. Ze worden gevormd door de publieke mening (of wat ze denken dat het publiek wenst). Vandaar, voordat je je kunt mengen in de politiek, moet men zich bezig houden met voorlichting. We hebben een campagne nodig voor het verspreiden van een nieuwe filosofie. Om mensen te laten begrijpen wat individuele vrijheden zijn en waarom altruïsme fout is. Als jij je ideeën begrijpt, probeer ze dan naar zoveel mogelijk mensen te verspreiden. Dat is hoe de publieke opinie verandert, en dat verandert politici.” (vertaald door HJ). Met libertarische politieke actie is dit dus omgekeerd.

Uit het voorgaande volgt dat politieke actie vrijwel alleen dient ter onderwijzing van het volk. Hier is Ron Paul in de Verenigde Staten bijvoorbeeld heel succesvol in geweest. Achter hem staat een enorme massa libertariërs die hem liefhebben voor zijn libertarische ideeën. Maar kunnen we echter wel met zekerheid stellen dat hij die mensen bekeerd heeft tot libertariërs? Is dit niet een mogelijke retrorsum causa et effectus? Het blijft namelijk de vraag wat er eerst was, vrijheid willende mensen die toevallig Ron Paul tegenkomen of dat Ron Paul die mensen echt bekeerd heeft tot vrijheidsliefhebbers.

Saai

I desire to go to Hell, not to Heaven. In Hell I shall enjoy the company of popes, kings and princes, but in Heaven are only beggars, monks, hermits and apostles. - Niccolo Machiavelli (1469 - 1527)

Een ander motivatie voor politieke actie is dat het libertarisme zelf natuurlijk gewoonweg saai is. Vrijwel geen oorlogen, maatschappelijke ontevredenheid, economische crisissen, grote armoede, noem maar op. Toch is dit juist waar een libertariër naar streeft en daarbij moet hij niet afgeleid worden door de spanning en sensatie die het “smerige” politieke spelletje biedt.

"Libertarianism: if you are not having any fun you ain't doing it right." - Henri Serton

Deze spanning is ook vaak de oorzaak van de haast die velen hebben om zo snel mogelijk een libertarische samenleving te bereiken. Nergens voor nodig. Probeer ook van het leven te genieten. Zonder al die frustraties. Een vrije samenleving is ook zonder al die politieke spanningen. Het libertarisme draait om het individu!

Via Aschwin de Wolf kwam ik op het volgende citaat van Patri Friedman: “In the ancestral environment, pulling together to help the tribe in a time of crisis was the best way for an individual to survive. In our modern environment, however, we are often led to identify with an entire nation as our “tribe”, and it turns out that this is an inefficiently large group for most types of collective action. We evaluate the prospect of unity with ancient mental modules optimized for Dunbarian tribes, and that sphexishness leads us into disastrous collective ventures…Anytime you get excited about collective actions in supra-Dunbarian groups, you should be suspicious that you may be in monkey-mode… anytime you are arguing about politics as if you can do anything about them, then unless you are very wealthy or powerful, you are probably in monkey-mode.” (originele bron).

Sommige mensen verlangen zelfs naar die zogenaamde monkey-mode. Volgens Stefan Molyneux wordt politiek en macht dan simpelweg een verslaving, net als alcohol en drugs, om een tekort aan dopamine op te vangen. Wanneer hun niveau van dopamine dan weer hoger is, kunnen ze zich pas normaal voelen in de samenleving.

Douglas French stelt aan de hand van de piramide van Maslow dat deze machtslust van politici komt doordat politici zich in de laag 'Behoefte aan waardering en erkenning' bevinden. Hierbij hoort namelijk ook "the need for the respect of others, the need for status, fame, glory, recognition, attention, reputation, appreciation, dignity, even dominance." Hij trekt de conclusie dat vrijwel alle politici continu streven naar de bevrediging van deze behoeften. Dit doel, het compenseren voor een minderwaardigheidscomplex, rechtvaardigt voor hen ieder Machiavellistisch middel. 

"Yesterday I was clever, so I wanted to change the world. Today I am wise, so I am changing myself." - Rumi

Het stereotype politicus staat in groot contrast met de zelfverwerkelijker uit de bovenste laag die geen interesse zal hebben in politiek. Zo'n iemand is juist vergelijkbaar met de natuurlijke elite zoals Hoppe die beschrijft in zijn “Democracy: The God That Failed”. Die elite ontstaat niet omdat zij dat afdwingen met agressie, maar door de waardering van hun "superior achievements, of wealth, wisdom, bravery or a combination thereof."

Oftewel, iemand uit die elite lijkt in mijn ogen veel meer op een libertariër dan een politicus. Zij zijn in mijn ogen dan ook betere reclame voor het libertarisme, dan iemand die zich afhankelijk maakt van anderen en koste wat het kost anderen wilt overtuigen. De wereld is nu eenmaal zo op dit moment en is niet op korte termijn te veranderen. Mensen uit die elite begrijpen dat en proberen er toch het beste van te maken.

Natuurlijk zeg ik niet dat iedereen tot de natuurlijke elite behoren moet, maar hun insteek kan wel als voorbeeld dienen. Zo zijn er ook genoeg methoden om zelf een meer libertarische omgeving te creëren. Denk bijvoorbeeld aan educatie van jezelf en geïnteresseerden, agorisme (zwarte markten), crypto-anarchisme (vrije informatie en oncensureerbaar internationaal cryptografisch geld met verwaarloosbare transactiekosten) of peaceful parenting (kinderen opvoeden zonder agressie). Iedereen kan bijdragen aan een meer libertarische samenleving en dat begint bij jezelf!

Al met al wil ik stellen dat wanneer je naar spanning zoekt, het libertarisme je uiteindelijk zal teleurstellen. Politieke actie kan natuurlijk in deze en andere behoeftes voorzien, maar of dit het libertarisme bevordert en aantrekkelijker maakt voor anderen blijft nog maar de vraag. De enige rol die politieke actie in dit opzicht heeft, is het openstellen van de weg uit de politieke waanzin voor de mensen die daar behoefte aan hadden. Onderwijs hen met plezier en laat je geluk niet van hen afhangen. Verder zijn er genoeg manieren waarmee, bottom-up, iedereen zijn steentje bij kan dragen aan een meer libertarische omgeving voor zichzelf (en uiteindelijk ook voor anderen)!

Conclusie

Een libertarische partij maakt geen inbreuk op het non-agressie principe, zolang ze geen compromissen hoeven te sluiten. De kans hierop is echter sterk aanwezig. Mochten zij verder aan de macht komen, zal het moeilijk worden om de overheid te verkleinen, aangezien het bij geen enkel 'beestje' in de 'aard van het beestje' zit om zichzelf (gedeeltelijk) op te heffen. Emperisch gezien is libertarische politieke actie altijd onsuccesvol geweest en ook zijn er verborgen kosten die niet over het hoofd gezien moeten worden. Ook het overtuigen van overheidsafhankelijken lijkt veelal verloren energie en het is nog maar de vraag of juist politieke actie de factor is die mensen richting vrijheid beweegt. Tot slot is de politiek juist wat een libertariër afgeschaft wilt hebben. Als iedereen dat voor zichzelf doet, kom je dichter bij een libertarische omgeving dan wanneer je jezelf afhankelijk maakt van andere mensen.

Wel of niet actie voeren? Stemmen op een libertarische partij of niet stemmen? Hopelijk hebben de bovengenoemde argumenten je geholpen met een beslissing te maken.

opmerking gemaakt 2 januari 2013 door murray_roodbaard (252 punten)
Uitstekende reactie, Infinity.
Het voorlichtingsaspect is dan ook de enige reden dat ik op de LP heb gestemd.
Over Ron Paul kan ik twee dingen zeggen: hij heeft zowel mensen *niet bekeerd* als *wel bekeerd*.
Ik heb betogen en interviews van behoorlijk wat mensen gezien die dankzij Ron Paul het libertarisme hebben omarmd, en zelfs heel snel zijn doorgeschoten naar het anarcho-kapitalisme. Zie als voorbeeld daarvan "AmandaBillyRock" die een eigen Youtube-kanaal heeft. Ook zijn er veel interviews op Anarchast met mensen die dankzij Ron Paul het "licht" hebben gezien.
Maar uit ervaring weet ik ook dat er mensen zijn die gek zijn op Ron Paul maar desondanks weinig van zijn boodschap hebben begrepen, en nu zijn zoon Rand Paul of Justin Amash omarmen, en hun afwijkingen van het libertarisme goedpraten vanuit "praktisch" oogpunt.
Alle inhoud is publiek domein.

Bezoek oude site
...